របៀបកំណត់តម្លៃក្នុងពាណិជ្ជកម្មអេឡិចត្រូនិកឆ្លងដែន៖ កត្តាសំខាន់ៗ និងវិធីសាស្ត្រទូទៅ

នៅពេលកំណត់តម្លៃផលិតផលសម្រាប់ពាណិជ្ជកម្មអេឡិចត្រូនិកឆ្លងដែន អ្នកលក់ជាច្រើនតែងតែគិតសាមញ្ញថា “ថ្លៃដើមបូកចំណេញបន្តិច” ហើយដាក់លក់ភ្លាម។ ប៉ុន្តែនៅពេលចូលទីផ្សារបរទេស អ្នកនឹងឃើញថា ផលិតផលដូចគ្នាអាចមានតម្លៃលក់ខុសគ្នាច្រើនតាមប្រទេស ឬ platform៖ តម្លៃខ្ពស់ពេកអាចគ្មានការបញ្ជាទិញ ខណៈតម្លៃទាបពេកធ្វើឱ្យគ្មានចំណេញ។ ដូច្នេះ តម្លៃគឺជាការវាយតម្លៃរួមរវាងតម្លៃដែលផលិតផលផ្តល់ ទីផ្សារ និងរចនាសម្ព័ន្ធថ្លៃដើមរបស់អ្នក។ ខាងក្រោមនេះជាកត្តាសំខាន់ៗ និងវិធីសាស្ត្រដែលគេប្រើជាញឹកញាប់។

ដំបូងត្រូវយល់៖ ហេតុអ្វីការកំណត់តម្លៃឆ្លងដែនស្មុគស្មាញជាង

តម្លៃមិនគួរកំណត់តាមការស្មានទេ ប៉ុន្តែត្រូវសម្រេចបន្ទាប់ពីគណនាថ្លៃដើម និងព័ត៌មានទីផ្សារឱ្យច្បាស់។ ក្នុង e-commerce ក្នុងស្រុក អ្នកភាគច្រើនគិតពីថ្លៃទិញទំនិញ កម្រៃជើងសារ platform និង logistics ក្នុងស្រុក។ ប៉ុន្តែសម្រាប់ការលក់ឆ្លងដែន បញ្ជីនេះវែងឡើង៖ ការដឹកជញ្ជូនអន្តរជាតិ ថ្លៃ first-mile និង last-mile ពន្ធគយនៅប្រទេសគោលដៅ ការប្រែប្រួលអត្រាប្តូរប្រាក់ ថ្លៃ platform ព្រមទាំងសមត្ថភាពទិញ និងទម្លាប់ប្រើប្រាស់របស់អ្នកប្រើប្រាស់នៅប្រទេសនីមួយៗ សុទ្ធតែប៉ះពាល់ផ្ទាល់ដល់តម្លៃចុងក្រោយ។

ចូរគិតថាកត្តាទាំងនេះជាគ្រឹះនៃការកំណត់តម្លៃ។ យុទ្ធសាស្ត្រណាក៏មិនអាចរំលងវាបានដែរ បើមិនដូច្នោះទេ អ្នកអាចខាតរាល់ការលក់ ឬកំណត់តម្លៃខ្ពស់រហូតគ្មានអ្នកទិញ។

កត្តាខាងក្នុង និងខាងក្រៅដែលប៉ះពាល់ដល់តម្លៃ

ការកំណត់តម្លៃត្រូវមើលសញ្ញាពីពីរផ្នែកក្នុងពេលតែមួយ៖ ខាងក្នុងអាជីវកម្ម និងទីផ្សារខាងក្រៅ។

កត្តាខាងក្នុងកំណត់ជាចម្បងថា អ្នកមានចន្លោះប៉ុន្មានក្នុងការកំណត់តម្លៃ៖

• ថ្លៃដើមផលិតផល៖ នេះជាកម្រិតទាបបំផុត រួមមានវត្ថុធាតុដើម ការផលិត ការដឹកជញ្ជូន កម្រៃជើងសារ platform និងថ្លៃផ្សព្វផ្សាយ។ តម្លៃត្រូវគ្របដណ្តប់ថ្លៃដើមជាមុន ហើយទុកចំណេញ។
• ភាពខុសប្លែករបស់ផលិតផល៖ ប្រសិនបើផលិតផលមានគុណភាព រចនា ឬមុខងារខុសពីគេ វាអាចគាំទ្រតម្លៃខ្ពស់ជាង។ បើស្រដៀងគូប្រកួតខ្លាំង នឹងពិបាកបង្កើតគម្លាតតម្លៃធំ។
• Marketing និងការកំណត់ទីតាំងម៉ាក៖ រូបភាពម៉ាក ការវេចខ្ចប់ និងសេវាកម្ម ប៉ះពាល់ដល់អារម្មណ៍របស់អតិថិជនថា “តម្លៃនេះសមរម្យទេ?” ហើយប៉ះពាល់ផ្ទាល់ដល់ចំនួនដែលពួកគេចង់បង់។

កត្តាខាងក្រៅកំណត់ជាចម្បងថា ទីផ្សារព្រមទទួលតម្លៃនេះឬអត់៖

• តម្រូវការ៖ ផលិតផលដែលមាន price elasticity ខ្ពស់ អាចមានការលក់ធ្លាក់ចុះច្បាស់នៅពេលតម្លៃឡើង ដូច្នេះត្រូវប្រុងប្រយ័ត្ន។ ផលិតផលដែលតម្រូវការស្ថិរជាង និងមានជម្រើសជំនួសតិច អាចគាំទ្រតម្លៃខ្ពស់ជាង។
• ការប្រកួតប្រជែង៖ ក្នុងទីផ្សារដែលផលិតផលស្រដៀងគ្នាច្រើន តម្លៃជាទូទៅត្រូវនៅជិតគូប្រកួត។ ក្នុង niche ដែលការប្រកួតតិច អ្នកមានសេរីភាពកំណត់តម្លៃច្រើនជាង។
• ការផ្គត់ផ្គង់៖ កង្វះវត្ថុធាតុដើមអាចបង្កើនថ្លៃដើម និងធ្វើឱ្យតម្លៃចុងក្រោយឡើង។ នៅពេលផ្គត់ផ្គង់គ្រប់គ្រាន់ និងការប្រកួតខ្លាំង តម្លៃភាគច្រើនត្រូវរុញចុះ។

វិធីកំណត់តម្លៃដែលប្រើជាញឹកញាប់ក្នុង e-commerce ឆ្លងដែន

បន្ទាប់ពីយល់កត្តាសំខាន់ៗហើយ ត្រូវជ្រើសរើសរបៀបកំណត់តម្លៃជាក់លាក់។ ដំណាក់កាលផលិតផល និងស្ថានភាពទីផ្សារខុសគ្នា ត្រូវការវិធីខុសគ្នា។

Cost-plus pricing៖ បន្ថែមភាគរយចំណេញថេរលើថ្លៃដើមក្នុងមួយឯកតា។ វាសាមញ្ញ និងងាយយល់ សមស្របសម្រាប់ប្រភេទផលិតផលដែលថ្លៃដើមស្ថិរ និងមិនសូវ sensitive ទៅនឹងតម្លៃ។ វាជួយកុំឱ្យការបញ្ជាទិញនីមួយៗខាត ប៉ុន្តែមិនគិតថាទីផ្សារពិតជាចង់បង់ប៉ុន្មាន។

Competition-based pricing៖ កំណត់តម្លៃដោយយកតម្លៃគូប្រកួតជាគោល។ វាសមស្របសម្រាប់ទីផ្សារដែលផលិតផលស្រដៀងគ្នា និងប្រកួតខ្លាំង ដូចជា consumer electronics។ ការរក្សាតម្លៃឱ្យនៅជិតតម្លៃអន្តរជាតិដែលអាចប្រៀបធៀបបាន ជួយមិនឱ្យ offer របស់អ្នកមើលទៅថ្លៃជាងគេពេក។

Value-based pricing៖ កំណត់តម្លៃតាមតម្លៃដែលផលិតផលផ្តល់ជូនអតិថិជន មិនមែនមើលតែថ្លៃដើមទេ។ វាសមស្របសម្រាប់ផលិតផលដែលមានចំណុចខុសប្លែក ឬ personalization ខ្ពស់ ដូចជាសិប្បកម្ម ឬម៉ាកដែលផ្តោតលើ design ដែល perceived value មានឥទ្ធិពលខ្លាំង។

Dynamic pricing៖ កែតម្លៃតាមការប្រែប្រួលជាក់ស្តែងនៃតម្រូវការ និងការផ្គត់ផ្គង់។ វាសមស្របសម្រាប់ប្រភេទដែលតម្រូវការប្រែប្រួលខ្លាំង អាចឡើងតម្លៃនៅ high season ឬ promotion ធំៗ ហើយបន្ថយនៅពេលធម្មតា ដើម្បីបង្កើនចំណូលឱ្យសមស្រប។

Psychological pricing៖ ប្រើការយល់ឃើញរបស់អ្នកប្រើប្រាស់ចំពោះតម្លៃ។ ឧទាហរណ៍ “9.99” ជាញឹកញាប់មើលទៅថោកជាង “10” ច្បាស់ ដូច្នេះវិធីនេះពេញនិយមក្នុងទីផ្សារដែល sensitive ទៅនឹងតម្លៃ។

Penetration pricing៖ ដាក់ផលិតផលថ្មីចូលទីផ្សារដោយតម្លៃទាប ដើម្បីទទួលបាន market share ឆាប់ ហើយបន្ទាប់ពីមានទីតាំងរឹងមាំ ទើបឡើងតម្លៃបន្តិចម្តងៗ។ វាសមស្របសម្រាប់អ្នកលក់ដែលចង់បង្កើន volume ឆាប់ ប៉ុន្តែ margin ដំបូងនឹងស្តើង។

Price skimming៖ ផលិតផលថ្មីដែលមាន innovation ឬអត្ថប្រយោជន៍បច្ចេកវិទ្យាពិតប្រាកដ ចាប់ផ្តើមដោយតម្លៃខ្ពស់ ហើយបន្ថយបន្តិចម្តងៗនៅពេលការប្រកួតកើន។ វាអាចទទួល launch premium បាន ប៉ុន្តែផលិតផលត្រូវមានអ្វីដែលគូប្រកួតពិតជាមិនមាន។

កុំមើលរំលង៖ ពេលប្រៀបធៀបតម្លៃ គួរ “មើលពីទីផ្សារមូលដ្ឋាន”

Competition-based pricing ត្រូវការតម្លៃលក់ពិតដែលបង្ហាញនៅទីផ្សារគោលដៅ។ ក្នុង market research អ្នកលក់ឆ្លងដែនជាញឹកញាប់ត្រូវពិនិត្យផលិតផលស្រដៀងគ្នានៅប្រទេស ឬ platform ច្រើនក្នុងពេលតែមួយ។ ប្រសិនបើតំបន់ទាំងអស់ត្រូវបានចូលមើលជានិច្ចពី environment ថេរតែមួយ anti-bot systems អាចធ្វើអន្តរាគមន៍ ហើយតម្លៃដែលឃើញក៏អាចខុសពីតម្លៃដែលអ្នកប្រើប្រាស់មូលដ្ឋានឃើញពិតប្រាកដ។

ហេតុនេះហើយ ក្រុមជាច្រើនធ្វើការស្រាវជ្រាវបែបនេះក្នុង environment ដាច់ដោយឡែក៖ បង្កើត browser environment សម្រាប់ទីផ្សារនីមួយៗ ប្រើ proxy ដែលសមនឹង network context ក្នុងតំបន់ ហើយ login ចូល platform ដែលពាក់ព័ន្ធ ដើម្បីពិនិត្យតម្លៃលក់ និង promotion មូលដ្ឋាន។ ប្រសិនបើត្រូវប្រមូលទិន្នន័យប្រៀបធៀបជាប្រចាំ អាច automate workflow ថេរដូចជា “ស្វែងរកផលិតផល និងយកតម្លៃ” ឱ្យ browser update តម្លៃគូប្រកួតតាមកាលវិភាគ និងកាត់បន្ថយការងារដោយដៃដែលធ្វើដដែលៗ។

សរុប

ការកំណត់តម្លៃឆ្លងដែនគ្មាន formula តែមួយដែលប្រើបានគ្រប់ករណីទេ។ អាចសង្ខេបថា “ថ្លៃដើមកំណត់កម្រិតទាប ទីផ្សារកំណត់កម្រិតខ្ពស់ ហើយយុទ្ធសាស្ត្រកំណត់ទិសដៅ”។ ដំបូងត្រូវគណនាថ្លៃដើម ពន្ធគយ អត្រាប្តូរប្រាក់ និង logistics ឱ្យច្បាស់ ដើម្បីការពារតម្លៃអប្បបរមាដែលមានចំណេញ។ បន្ទាប់មកវាយតម្លៃថាផលិតផលប្រកួតដោយភាពខុសប្លែក ឬដោយតម្លៃ ហើយប្រើយុទ្ធសាស្ត្រមួយ ឬច្រើនរួមគ្នា។ តម្លៃក៏មិនមែនកំណត់ម្តងហើយចប់ទេ៖ ពេលទីផ្សារ ឬអត្រាប្តូរប្រាក់ផ្លាស់ប្តូរ តម្លៃក៏ត្រូវកែតាម ដើម្បីរក្សា margin និងមិនបាត់អតិថិជន។