Claude Code terminalde çalışır; ancak doğru runtime, dizin izinleri, güvenli kimlik bilgisi saklama ve kurumsal proxy ayarı gerekir. Bu rehber, yerelde nelerin hazırlanacağını ve ekip içinde yapılandırmanın nasıl paylaşılacağını açıklar.
Claude Code terminalde çalışan bir araçtır ve kurulduktan sonra tek bir komutla kullanılabilir. Bu nedenle birçok kişi dikkatini yalnızca ağa verir. Pratikte ise asıl engeller çoğu zaman başka yerlerdedir: runtime sürümü doğru mu, proje dizininde yazma izni var mı, anahtarlar nerede tutuluyor, şirket proxy'si nasıl kullanılıyor ve ekip arkadaşları ortak bir yapılandırmayı nasıl paylaşıyor?
Önce çalışma ortamını ve bağımlılıkları hizalayın
İlk olarak resmi dokümantasyonda şu anda istenen runtime sürümünü kontrol edin ve belirtilen sürümü kurun. Yalnızca birkaç gün önce yayımlanmış bir sürümü denemek için hemen kullanmayın. Paket yöneticisinde de ekip standardını izleyin; npm, pnpm ve yarn'ı karıştırmak lock dosyalarının çakışmasına yol açabilir. git ve temel komut satırı araçları zorunludur, çünkü bu tür araçların repository okuması, komut çalıştırması ve test yürütmesi gerekir. Bir parça eksikse hata hemen ortaya çıkar.
Kurulumdan sonra önce boş bir dizinde üç şeyi doğrulayın: dosya okuyabilmek, dosya değiştirebilmek ve test çalıştırabilmek. Ortam sorunları küçük bir dizinde hızlı görünür; iş kodunun içinde araştırmak çok daha maliyetlidir.
Proje dizini, izinler ve sınırlar
Aracı kullanıcının home dizininden veya tüm diskin root dizininden başlatmayın. Açıkça tanımlanmış bir repository root verin ve okuma/yazma kapsamını proje içinde tutun. Gerçekten daha geniş bir erişim gerektiğinde kalıcı olarak açmak yerine tek seferlik yetki verin.
Commit öncesinde .gitignore dosyasını kontrol edin. Yerelde üretilen cache, log ve geçici script dosyaları version control dışında kalmalıdır. Bir ekipte ciddi sorunlar çoğu zaman yanlış koddan değil, yerel debugging sırasında oluşan hassas dosyaların yanlışlıkla commit edilmesinden çıkar.
Anahtarlar ve kimlik bilgileri nerede tutulmalı
API keys, access tokens ve benzeri secrets, environment variables veya işletim sisteminin credential manager'ı üzerinden sağlanmalıdır. Bunları source code, configuration files veya script comments içine yazmayın. .env dosyasının kendisi de .gitignore içinde olmalı; repository'de yalnızca alanların ne anlama geldiğini açıklayan bir örnek dosya bırakılmalıdır.
Kişisel kimlik bilgilerini ekip kimlik bilgilerinden ayırın. Birden fazla kişi aynı key'i kullanırsa sorun çıktığında kimin kullandığını belirlemek zorlaşır. Rotation düzenini önceden belirleyin: düzenli aralıklarla değiştirin, biri ekipten ayrıldığı gün değiştirin ve sızıntı şüphesinde hemen değiştirin. Bir exposure bulunursa önce iptal edin, sonra araştırın; logları ilk iş olarak silmeyin.
Kurumsal proxy ve ağ ortamıyla uyum
Şirket ağlarında bu tür araçların sorunu çoğu zaman yalnızca bağlantı kurmak değil, proxy ve sertifikalardır. Enterprise gateway TLS interception yapıyorsa araç certificate chain'e güvenmediği için doğrudan hata verebilir. Böyle bir durumda IT'den internal root certificate isteyin ve doğrulamayı geçici olarak kapatmak yerine doğru trust store'a kurun.
Login süreci bir browser açtığı için command line ve browser mümkünse aynı egress yolunu kullanmalıdır. Bu yol aynı zamanda sabit, kararlı ve kontrol edilebilir olmalıdır. Bu üç özellikten biri eksikse tekrarlanan login veya CAPTCHA kontrolleri daha sık görülebilir. Sık sık node değiştirmek, tek bir node'u sabit tutmaya göre doğrulamayı daha kolay tetikler; çünkü sabit node uzun süreli bir kullanıcı davranışına daha çok benzer.
Egress yolunun gerçekten devrede olup olmadığını doğrudan kontrol edebilirsiniz: command line üzerinden proxy parametresiyle bir kez IP sorgu servisine istek gönderin.
curl -x http://127.0.0.1:7897 https://ipinfo.io
Gösterilen adres beklediğiniz adres olmalıdır. Browser'ın time zone ve language ayarlarının da egress bölgesiyle uyumlu olması iyi olur; örneğin biri North America gösterirken diğerinin UTC+8 olması uygun değildir.
Ekip içinde yapılandırma nasıl paylaşılır
Paylaşılacak şey yapı, secrets değildir. Çalışma dizini kuralları, proxy routing kuralları, izin verilen komut kapsamı ve code style kısıtlarını repository içinde version control'e alınabilen bir configuration file'a koyun. Anahtarlar her makinede environment variables üzerinden ayrı ayrı enjekte edilir.
Yeni ekip üyeleri dokümantasyonu izleyerek her meslektaşa tek tek sormadan başlayabilir. Ekip aynı anda birden fazla identity veya environment kullanıyorsa PurpleMark her environment'ın browser state'ini sabit tutabilir; böylece belirli bir login işleminin hangi environment içinde gerçekleştiği sonradan izlenebilir.
Sonuç
Bu tür araçlarda sorun çıktığında neden çoğu zaman aracın kendi bug'ı değil, ön koşulların hizalanmamış olmasıdır. Runtime ve bağımlılıklar, dizin izinleri, anahtarların konumu, proxy egress ve paylaşılan yapılandırma, küçük bir projede önce düzenlenmesi gereken beş başlıktır. Bunları baştan çözmek daha sonra tekrarlanan sorun giderme süresini azaltır.
